[vc_row][vc_column][vc_column_text]Het was een zonnige dag in Den Haag, locatie het oude Leyenburg ziekenhuis. Als uroloog in opleiding had ik een cystoscopie programma. Dat is een onderzoek waarbij je met een kijker in de blaas van een pati\u00ebnt kijkt. De vrouw had plasproblemen, moest vaak naar het toilet en had moeite met het ophouden. Tijdens het onderzoek in een gynaecologische stoel kijk je in de blaas of er oorzaken te vinden zijn die deze klachten kunnen verklaren. Toen ik de kijker via de plasbuis in de blaas stopte, merkte ik dat de zij volledig afwezig werd. Het leek of ze volledig van de wereld af was. Ik was verbaasd en overdonderd door haar reactie en vroeg wat er aan de hand was.<\/p>\n
Seksueel misbruik Verward door de impact van het niet vragen naar seksualiteitsproblemen, en in dit geval naar seksueel misbruik, ben ik in eerste instantie een seksuologie opleiding gaan volgen en me steeds meer gaan interesseren in de vraag \u201cWaarom spreken we in de medische wereld zo moeilijk over seksualiteit?\u201d<\/p>\n Die ene pati\u00ebnt, ik ben helaas haar naam en gezicht vergeten, heeft mijn onderzoeksloopbaan volledig bepaald. Mijn doel is dat iedere pati\u00ebnt, onafhankelijk bij welke dokter hij of zij ook komt, de gelegenheid moet krijgen om seksualiteit bespreekbaar te kunnen maken. Zeker als zijn of haar seksualiteit als gevolg van ziekte wordt veranderd.<\/p>\n Onderzoek <\/p>\n \u201cWelke behandelmogelijkheden zijn er, waar haal je de juiste informatie vandaan?\u201d<\/em><\/span><\/p>\n <\/p>\n Denk aan vragen als: \u201cWat kan en mag je nog na een hartinfarct?\u201d, \u201cHoe ga je met het gevoel om als pati\u00ebnt dat je van je kanker bent genezen maar je geen erectie meer kan hebben?\u201d, \u201cHoe ga je om met het feit dat je lichaam er anders uit ziet als gevolg van een operatie?\u201d, \u201cHoe communiceer je dit met je partner die vaak in de gezondheidszorg wordt vergeten?\u201d.<\/p>\n Zoektocht<\/strong> Ik voelde in het begin een weerstand bij haar om het onderwerp bespreekbaar te maken. In de daaropvolgende sessies verdween heel langzaam dat gevoel. Aan het einde van de behandeling vroeg ik aan beiden of ze me nog iets wilden vertellen over de afgelopen gesprekken. De vrouw vertelde dat ze het in het begin moeilijk vond om dit intieme onderwerp met een derde persoon te bespreken, ze zag het ook een beetje als het falen van de liefde tussen beiden.<\/p>\n Dit zou best een reden kunnen zijn waarom we toch regelmatig mannen alleen op het spreekuur zien. De volgende stap kan zijn dat we een filmpje maken om vrouwen te vertellen dat dit een normaal gevoel kan zijn, waardoor er een drempel is om mee te gaan met je partner, en dat meerdere vrouwen dat ook soms zo ervaren.<\/p>\n Als je als pati\u00ebnt of partner je in een verhaal herkent, kan dat al zeer troostend zijn en erkenning geven dat je dit zo mag voelen. Dit laatste kan de basis zijn voor verwerking maar ook tot gesprekken tussen partners. Het zullen vele kleine stapjes zijn die hopelijk uiteindelijk mijn droom zal laten uitkomen: Voor iedereen tijdens of na ziekte beschikbare seksuologische en relationele zorg. Het is een mooie zoektocht.<\/p>\n
\n<\/strong>Op dat moment vertelde ze dat ze in het verleden slachtoffer was van seksueel misbruik. Onervaren met de problematiek spreek je onwennig over het onderwerp. Wel dacht ik gelijk \u2018waarom hebben we hier niet eerder naar gevraagd tijdens het eerste gesprek op de poli, dan hadden we dit moment mogelijk kunnen voorkomen.\u2019 Enkele dagen daarna belde ik haar op met de vraag hoe het ging. In dat gesprek vertelde ze me dat het goed was dat ik belde, want ze stond op het punt om haar polsen door te snijden. Ze bleek ook een borderline persoonlijkheidsprobleem te hebben.<\/p>\n
\n<\/strong>Inmiddels zijn we jaren verder en is er veel onderzoek gedaan. De gedachte dat elke dokter over seksualiteit kan praten heb ik al lang losgelaten. Het is een zoektocht waarbij media zoals dit, een blog, een van de mogelijkheden is. In de informatie rondom ziekte en seksualiteit kunnen we grote stappen maken. Om dit te verwezenlijken zijn we de stichting Sick and Sex gestart, die probeert seksualiteit in de gezondheidszorg beter bespreekbaar te maken. Met informatiefilmpjes proberen we over specifieke seksuele problemen, die bij bepaalde ziektebeelden kunnen horen, pati\u00ebnten een beter inzicht te geven waarmee ze kunnen worden geconfronteerd.<\/p>\n
\nDe zoektocht naar nieuwe mogelijkheden, en vooral creatief omgaan met de vraag hoe we pati\u00ebnten kunnen bereiken, houdt mij dagelijks bezig. Vele gesprekken met pati\u00ebnten, partners en pati\u00ebntenorganisaties geven veel inzicht. Ik had recent een partner van een prostaatkanker pati\u00ebnt, die als gevolg van het verwijderen van zijn prostaat erectieklachten had gekregen. In eerste instantie kwam hij alleen maar nam op mijn verzoek zijn partner mee voor seksuologische behandeling.<\/p>\n